المَلَاكَة - مرادف ( المُلك ) است . المِلَاكَة - مرادف ( المَلَاكَة ) است . المُلَال - [ ملّ ] : كسى كه در بيمارى يا رنج بسر برد ، درد كمر ، حرارت و گرمى كه در استخوان پديد آيد ، عرق تب ، كمان قوس ، چوب قبضه شمشير . المَلَال - [ ملّ ] : خستگى و نوميدى . المَلَّال - [ ملّ ] : « شيءٌ مَلَّالٌ » : آنچه كه در آتش فرو برند . المَلَّالَة - [ ملّ ] : مرادف ( المَلُول ) است . ( اين كلمه در مذكر و مؤنث يكسان به كار مىرود ) . المُلَام - [ لوم ] : اسم مفعول است از ( أَلَامَ ) . المَلَامَة - ج مَلاوِم [ لوم ] : اسم است از ( الَامَ ) . المَلَامِح - [ لمح ] جَمْع لَمْحَة على غير لفظها : آنچه از خوب يا بد كه در ظاهر شخص ديده شود ، مشابه و مانند ؛ « فى فلانٍ مَلَامِحُ من ابيه » : در فلانى آثار و شباهتى از پدرش است . المَلَامِظ - [ لمظ ] : « مَلَامِظُ الإنسانِ » : آنچه كه اطراف دو لب انسان باشد . المُلَاوَة - [ ملو ] : مرادف ( المَلاوة ) است . المَلَاوَة - [ ملو ] : پاره اى از روزگار و جهان . المِلَاوَة - [ ملو ] : مرادف ( الْمَلَاوَة ) است . المَلَاوِذ - [ لوذ ] : پارچه هائيكه با آن خود را مىپوشانند . المُلَاوِص - [ لوص ] : آنكه چابلوس و فريبكار است . المَلَاوِي - [ لوي ] : راههاى پر پيچ و خم . مَلأَ - - مَلأً و مَلأَةً و مِلأَةً [ ملأ ] الإناءَ ماءً و بالماءِ و من الماءِ : ظرف يا جام را پر از آب كرد ، - ه : آن ظرف را پر و لبريز كرد . ، - ه على الأَمر : او را كمك و هميارى نمود ؛ « نظرتُ إليه فملأْتُ منه عيني » : زيبائى او مرا گرفت . مَلِئَ - - مَلأً [ ملأ ] : پُر شد ، مرادف ( امْتَلأ ) است . مَلُؤَ - - مَلَاءً و مَلَاءَةً [ ملأ ] : پُر شد ، - مَلَاءَةً : سرما خوردگى پيدا كرد . مُلِئَ - مَلاءَةً [ ملأ ] : دچار سرما خوردگى شد . مَلأَ - تَمْلِئَةً [ ملأ ] ه : آن را بسيار پُر و لبريز كرد ، - فى قَوْسِه : بسيار تير اندازى كرد . المِلْء - ج أَمْلَاء [ ملأ ] : ظرفيت جام هر گاه پر از آب شود ؛ « انَّه ينامُ مِلْءَ جَفْنِه » : با خيال راحت مىخوابد ؛ « دلي مِلْءُ الحُرّية » : من آزادى كامل دارم ، « مِلْءُ الْيَدِ » : مشت پُر . المَلَاء - ج أَمْلَاء [ ملأ ] : طمع ، گمان ، بزرگان و بزرگواران ، گروه مردم ، تبادل نظر ؛ « ما كانَ هَذا الأَمرُ عن مَلَاءٍ مِنَّا » : اين كار با تبادل نظر يا مشاورهء با ما صورت نگرفته است ؛ « المَلَاءُ الأَعْلَى » : عالم ارواح مجرّدة ؛ « عَلَى الْمَلإِ » : آشكارا . المَلأَى - [ ملأ ] : مؤنث ( الْمَلآن ) است . الْمَلآن - ج مِلآء [ ملأ ] : پُر ، مزكوم و سرما خورده . الْمَلآنَة - [ ملأ ] : مؤنث ( المَلآن ) است . المُلأَة - [ ملأ ] : بيمارى زكام كه ناشى از امتلاء معده باشد . المِلأَة - [ ملأ ] : مص ، چگونگى امتلاء ، مقدارى غذا . المَلأُك - [ لأك ] : پيامبرى ، - ج مَلَائِكة و مَلَائِك و امْلَاك : فرشتگان الهى و گاهى به صورت مفرد ( مَلَاك ) نوشته مىشود . المَلأَكَة - [ لأك ] : رسالت و پيامبرى . المُلْئِم - [ لأم ] : مرد لئيم و بد جنس ، كسى كه با بدان مىنشيند . المُلَّام - [ لأم ] : كسى كه زره پوشيده است ؛ « رَجُلٌ مُلَّامٌ » : منسوب به لئامت و كينه توزى . المُلَبِّئ - [ لبأ ] : « شاةٌ مُلَبِّئٌ » : گوسفندى كه شير در پستان آن پديد آمده باشد . المُلْبِد - [ لبد ] : فا ، كسى كه زمينگير است ، دفاع كننده ، شير درنده . المَلْبَس - ج مَلَابِس [ لبس ] : جامه و لباس . المِلْبَس - ج مَلَابِس [ لبس ] : جامه و لباس . المُلَبّس - [ لبس ] : مفع ، نُقل بادامى . المَلْبَن - [ لبن ] ( ط ) : فرنى كه از نشاسته و گلاب و شكر تهيه مىشود . المِلْبَن - [ لبن ] : دستگاه صافى شير ، شيردان ، آجر ، وسيله اى كه با آن آجر حمل كنند . المُلَبِّن - [ لبن ] : كارگر لبنيات ، كارگر آجرسازى . المَلْبَنَة - [ لبن ] : « عشبٌ مَلْبَنَةٌ » : گياهى كه بر روى آن شير ستوران و دام ريخته شده باشد . المِلْبَنَة - [ لبن ] : قاشق . المُلْبِنُون - [ لبن ] : « قَوْمٌ مُلْبِنُون » : مردمى كه شير بسيار دارند . المَلْبُوط - [ لبط ] : مفع ؛ « رَجُلٌ مَلْبُوطٌ به » : آنكه در كار خود دو دل و سر گردان است . المَلْبُون - [ لبن ] : آنكه با شير غذا خورد ، كسى كه در اثر نوشيدن شير حالتى مانند سكر و مستى برايش پديد آيد . المُلَّة - ج مُلَل [ ملّ ] : لباس يا جامهء كوك زده قبل از دوختن . المَلَّة - [ ملّ ] : اسم مرّه از ( مَلَّ ) است ، خستگى و افسردگى ، گُل آتش ، خاكستر داغ ، عرق تب ؛ « خُبزُ المَلَّة » : نان كه در خاكستر يا آتش داغ پخته شود . المِلَّة - ج مِلَل [ ملّ ] : ديه ، راه و روش شريعت در دين . المُلْتَاح - [ لوح ] : كسى كه در اثر آفتاب زدگى يا مسافرت چهره او دگرگون شده باشد . المُلْتَحَج - [ لحج ] : پناهگاه . المُلْتَخّ - [ لخّ ] : « وادٍ مُلْتَخٌ » : دشت پر از درختان انبوه و پيچيده درهم ؛ « سَكْرانٌ مُلْتَخّ » : مست لا يعقل كه از خود بى خود شده باشد . المُلْتَزِم - [ لزم ] : فا ، كسى كه متعهد و ملزم بانجام كارى در برابر پولى شده باشد . المُلْتصِب - : « طريقٌ مُلْتصِبٌ » : راه تنگ .